پرنده هم توی خیابان‌های شهر پر نمی‌زند و من همین‌طور می‌رانم. گاز. دنده دو به سه، سه به چهار، چهار به پنج. باید همه‌ی چراغ‌قرمزها را با تمام سرعت رد کنم و ماشین‌هایی را که تک‌و‌توک سر راهم سبز می‌شوند، ببندم به بوق. باید اشک همین‌طور از دو طرف صورتم بچکد؛ تا سیاهی‌های ریمل حل‌‌شده در اشک - روی دو خط پاک‌شده‌ی کرم پودر دو طرف صورتم- تا وسط گونه‌ام برسد و محو شود. خط‌های سفید جاده درست از وسط ماشین می‌روند تو تا وقتی که صدای بوق ممتد مرا از جا بپراند. ردیف درخت‌ها و چراغ‌ها سریع و سریع‌تر رد می‌شوند؛ بلوارها، دور‌برگردان‌ها و تابلوها. نگاهم باید به آن قسمتی از جلوی شیشه باشد که تاریکی آسمان با آخرین نقطه از جاده تلاقی می‌کند. آن‌جا که تو، بالایش نشسته‌ای و با جوهر سفید، روی سیاهی‌ها می‌نویسی که من بخوانم. می‌خوانم و می‌روم. می‌نویسی: «بوق. پدال. جیغ لاستیک. ‹مگه کوری زنیکه؟› در ماشین محکم. اطلاعات. ‹بچه؟ چهارساله؟ نه نیوردن.› استارت. اتوبان.»
اما دیگر نمی‌خواهم. به هیچ بیمارستانی سر نمی‌زنم. در بسته‌ی هیچ پزشک قانونی و سردخانه‌ای را نمی‌کوبم و به هیچ افسری هر قدر خودش را نگران بچه‌ی گمشده‌ام نشان بدهد؛ شماره‌ی تلفن نمی‌دهم. دیگر حوصله‌ی شنیدن صدای جذاب و هوس‌آلود هیچ مردی را ندارم که به هر بهانه‌ای زنگ بزند. دیگر به جوهرهای سفید تو هم نگاه نمی‌کنم. دیگر چشم‌بسته همه را حفظم: هفت صبح، یک سی‌دی شاد. با خنده از خواب بیدارش می‌کنم که برای رفتن مهد، بهانه نگیرد. با این که خودش بلد است؛ حتی اگر خواست سر پایش کنم، این کار را هم می‌کنم. اما باید برود. روی در سفید یخچال، با سیاه می‌نویسی که خوب ببینم. تو می‌نویسی و من باید اجرا کنم. فقط نوشته‌هایت را می‌بینم. خودت آن بالا پشت میز تحریر نشسته‌ای. می‌نویسی و مرا روی کاغذهای خط‌دار، می‌پایی. باید تغذیه‌اش را از توی یخچال بردارم و بگذارم توی ظرف دردار کوچکش. خودکاربه‌دست، تمام صفحه را زیر نظر داری. هر روز باید همین کارها را تکرار کنم. حتماً خیلی دلت خنک می‌شود وقتی به قسمت‌هایی می‌رسی که دست‌هایم شروع می‌کند به لرزیدن و چشم‌هایم سیاهی می‌رود. می‌دانم بغض که به گلویم فشار می‌آورد، دلت می‌خواهد بزنم زیر گریه، یا فرمان را بچرخانم سمت چپ؛ زیر اولین کامیونی که از روبرو می‌آید.

چشم‌های کوچک و پف‌کرده‌اش، خواب خواب است. اما به سرویس مهد سپرده‌ام - یعنی تو نوشته‌ای- که زودتر بیاید. سوار فولکس قدیمی که می‌شود، برمی‌گردم توی سالن، فنجان قهوه‌ام را که دیگر داغ نیست سر می‌کشم. فنجان را برمی‌گردانم توی نعلبکی و باز همان خط‌های درهم بی‌انتهای ته فنجان. این فال هرروزه‌ی من است که وادارم می‌کند فنجان را بچرخانم و به خط‌های سفیدی که در سیاهی‌ها باز می‌شود، زل بزنم. دفتر و قلم را برمی‌دارم و لم می‌دهم روی مبل. دفتر را روی زانویم می‌گذارم که صورتم بالای کاغذ نباشد. این‌طور راحت‌ترم، وقتی می‌نویسم هیچ کدام‌شان مرا نمی‌بینند.
 امروز هر چه خودم بخواهم می‌نویسم. دیگر پسربچه‌ی سرگردان توی پارک که از پایین نگاهم می‌کند سرم گیج می‌رود. بس است هر چه ترسان و لرزان از کنار شبگردها گذشته، هر چه از ترس پارس سگ‌ها دویده وسط خیابان و با صدای کش‌دار ترمز، صورت وحشت‌زده‌اش را برگردانده سمت ماشین و بعد... تصمیم خودم را گرفته‌ام. داستان پسربچه تمام شده است. برای تلافی هم که شده امروز یک زن را می‌نویسم، که شب و روز پشت میز تحریر می‌نشیند و تنها چیزی که می‌نویسد خیابان است و خیابان.
از مهد زنگ می‌زنند. یادم رفته برای اردوی امروز، رضایت‌نامه‌اش را امضا کنم. باید بروم همان‌جا؛ وگرنه برش می‌گردانند و امروز دیگر از نوشتن خبری نیست. سوییچ را برمی‌دارم. باید طوری وارد شوم که از جلوی پنجره‌ی کلاسش که می‌گذرم، مرا نبیند وگرنه بهانه می‌گیرد که با من برگردد، یا من هم با ماشین بروم دنبال اتوبوس‌شان که از پنجره برایم دست تکان بدهد. وارد که می‌شوم، بوی نای نفس با نان و پنیر و پوست نارنگی می‌زند توی صورتم، نفسم بند می‌آید. بچه ها، وسط سالن توی هم می‌لولند. به زحمت از لابه‌لای بچه‌ها رد می‌شوم تا برسم به دفتر و امضا بدهم. دوباره ماشین، خیابان، ترافیک، بوق. به اولین پارک که می‌رسم، درخت‌های بلندش وسوسه‌ام می‌کند. می‌زنم کنار. روی یک نیمکت می‌نشینم و به اطراف نگاه می‌کنم. چند دختر با کوله‌پشتی رد می‌شوند. با یکی‌یک لیوان چای. موهای‌شان که از زیر روسری پیداست، خیس است. فضای یک استخر، هیاهوی گنگ و بخار گرمی که زمستان‌ها از روی آب بلند می‌شود. تا به حال چیزی در موردش ننوشته‌ام. بلند می‌شوم. باید ماشین را بردارم و بروم استخر. مایو و کلاه از همان‌جا می‌خرم. معمولاً دم در استخر می‌فروشند یا توی رختکن.
 شیرجه می‌زنم توی آب. حواسم هست، وقتی هم که زیر آب هستم، خوب گوش کنم که صداها چطور شنیده می‌شود. سرم را که بیرون می‌آورم، به صورت‌های خیس، چشم‌های قرمز، مایوها و خلخال‌ها نگاه می‌کنم. به نجات‌غریق‌هایی که با مایو روی صندلی‌های دور استخر نشسته‌اند، دقیق می‌شوم با آن سوت‌های گاه و بیگاه‌شان. چشم‌ها بسته، زیر دوش. چهره‌ی یک زن دائم در ذهنم این در و آن در می‌زند. باید چشم بسته، روی آب آمده باشد و سعی کند به هیچ چیز فکر نکند. هنوز مانده تا داستان شود. و تو دایم می‌نویسی که باید به این فکر کنم: «خوب بود؛ فضای استخر را خیلی وقت بود فراموش کرده بودم.»
سوار ماشین که می‌شوم، گوشی را نگاه می‌کنم. چند تماس ناموفق از مهد کودک پسرم. حتماً می‌خواسته‌اند اطلاع بدهند که زودتر برشان می‌گردانند. باید قبل از این‌که برسد خانه، چیزهایی بنویسم. چهره‌ی زن که می‌خواهد تمرکز بگیرد، خیلی مشغولم می‌کند. ماتیکم را توی آینه‌ی جلو چک می‌کنم. چشم‌هایم قرمز و خسته‌اند. هنوز راه نیفتاده‌ام. ملودی تند تلفن. شماره‌ی مهد روی صفحه‌ی گوشی. برمی‌دارم. فقط وقت می‌کنم بگویم الو. مستخدم مهد کودک است. می‌گوید از صبح چندین بار زنگ زده‌اند. مدیر، مربی‌ها و بچه‌ها همه رفته اند اردو. به او خبر داده‌اند که پشت سر هم شماره‌ی مرا بگیرد. بغض کرده و نمی‌داند چطور بگوید؛ اما بالاخره باید بفهمم بچه‌ها که از اتوبوس پیاده شده‌اند، فقط دیده‌اند پسرم دویده دنبال یک ماشین و داد زده: مامان! اومدی؟
دست‌هایم می‌لرزد. گوشی از دستم می‌افتد، سر می‌خورد کنار پدال ترمز. ماشین را روشن می‌کنم و تو تا نیمه‌های شب، اول با جوهر سیاه و بعد با جوهر سفید می‌نویسی، تا من بین تابلوی کتابفروشی‌ها، گالری‌ها و استخرها، دنبال پارک‌ها، سردخانه‌ها و بیمارستان‌ها بگردم. مهد کودک تعطیل است. به هیچ پاسگاهی چنین اتفاقی گزارش نشده. هیچ پسربچه‌ای کنار جدول خیابان گریه نمی‌کند. کنار پیاده‌روها غیر از سیگارفروش‌ها و معتاد‌های مچاله که دور حلبی‌های هیزم‌سوز جمع شده‌اند کسی نیست. پزشک قانونی و سردخانه‌ها تعطیلند و همه‌ی بیمارستان‌‌ها را گشته‌‌ام. گوشی‌ام شارژ ندارد. اگر کنار جاده‌ی کیوسک تلفنی هم باشد، شماره‌ی هیچ کس را بلد نیستم. بنزین هم دارد تمام می‌شود. ننویس لعنتی. دلم می‌خواهد همین‌جا بزنم کنار، پیش همین پارک اسباب‌بازی، کمربند صندلی‌اش را از کمر بچه‌گانه‌اش باز کنم. نگاهم کند و ناباورانه بگوید: «برم سرسره؟» و من بگویم: «آره عزیز دلم.» محکم بغلش کنم، سیر ببوسمش و او ذوق‌زده بگوید: «مامان؟ تو هم بیا پیشم.»

گفتم ننویس. هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شوم و صورت پف‌کرده‌ات را توی آینه می‌بینم، می‌خواهم سر به تنت نباشد. یادم می‌آید که این داستان دوباره تکرار می‌شود و تو آن بالا قلم‌به‌دست نشسته‌ای و خاطره‌هایت را مرور می‌کنی. مثل هر شب، مثل هر روز. مرا هم مثل خودت در به در این خیابان‌های کاغذی کرده‌ای. اولین باری که با دست‌خط جهنمی‌ات شروع کردم به راندن، موهایم سیاه سیاه بود. حالا موهای تو هم مثل من جوگندمی شده. خوب که فکر می‌کنم، زنی که سعی می‌کرد روی آب شناور بماند با آن چشم‌های بسته و صورت خسته‌اش چقدر شبیه تو بود. بنویسی یا نه، می‌خواهم امشب برانم طرف قبرستان شهر؛ آن سنگ قبر کوچک را پیدا کنم و محکم بغلش کنم. دیگر هم نوشته‌هایت را بالای این آسمان سیاه نمی‌خوانم. می‌خواهم چشم‌بسته رانندگی کنم.


آنها در اين شهریِ خواب‌آلود از يک‌ديگر جدا خواهند شد. مرد کشور را به قصد ديدار خانواده‌اش ترک می‌کند. زن نيز به تنهايی با اتوبوس به پايتخت خواهد رفت. اما قبل از اينکه اين شهر را ترک کند دوست دارد موزه‌ی مشهور تاريخ طبيعی را ببيند. مرد او را تا آن‌سوی پارک همراهی می‌کند. روی پله‌های جلو موزه با بوسه‌ای طولانی خدانگه‌دار می‌گويند. اين آخرين وداع آنها خواهد بود. زن، شايد، منتظر شنيدن واژه‌ی بخصوصی از دهان مرد است؛ واژه‌ای که او ادا نمی‌کند. جدايی برای هردو سخت است. با وجود این، مرد به راه می‌افتد؛ در حالی که زن کمی شرم‌زده است و سعی دارد به دربانان موزه  لبخند بزند.


درون موزه همه چيز کهنه و فرسوده است. گرد و خاک هفته ای غیر زمین شناسانه، روی اسکلت‌های عهد چهارم زمین شناسی را پوشانده‌است. او در گالری طويلی به گردش می‌پردازد. گالری‌های بيضی‌شکل متحدالمرکز به طور آزاردهنده‌ای در مراکز يکديگر تکرار می‌شوند. قفسه‌های شيشه‌ای بی‌پايان، پر از پرنده‌های خشک شده‌اند. پرنده‌هايی که کمی از درخشندگیِ پرهای آنان باقی مانده است. زن هيچ احساسی ندارد؛ جز اندوه برای حرفی که زده نشد.


او خود را رها می‌کند. سيال می‌شود. پلکان‌ها را بالا و پايين می‌رود. و ناگهان کشف می‌کند. گویی چمنزاری در کویر، پشت يکی از پلکان‌هایِ بسيار، فروشگاهی کوچک با پيرمرد فروشنده‌ای که ميان اجناس کهنه و فرسوده چرت می‌زند. ماسکی سنگی در میان فرسودگی اجناس توجه اش را جلب می کند. ماسک، زن را به سوی خود می‌کشد اما او نمی‌ماند. او به دنبال چيزی اصيل است. آن دورتر در گالری‌های منحنی، اصل ماسک را درست جلو چشم خود کشف می‌کند. اين ماسک مرگ است. با خط‌های اصيل و زيبای سنگی.


 آفتابی که از پنجره به درون می‌تابد به قفسه‌ی شيشه‌ ای گرد و خاک گرفته ی پشت سرش می خورد و آينه‌ای برایش می‌سازد. او کاملاً تنهاست. در طول سير و سياحت خود در گالری‌ها حتا به يک نفر هم برنخورده است. کمی به طرف قفسه ی شیشه ای جلو می رود. در جست‌وجوی موقعیتی ست که بتواند خطوط صورت خود را کاملاً با خطوط ماسک مطابقت دهد. مدتی طولانی به همان شکل می‌ايستد. گويی ماسک روی صورتش است. و به کلمه‌ای فکر می‌کند که گفته نشد و برای اولين بار تشخیص می دهد که او نيز شانس گفتن چيزی و نشان دادن احساسش را داشت. عشق، شايد، يا نياز. دير است. تصميم می‌گيرد به زمان حال برگردد. به طرف فروشگاه موزه می‌رود تا ماسک بدلی را بخرد. هرچه باشد ماسک هيچ حالتی از درد ندارد؛ فقط متانت و ملايمتی جاودانه را نشان می‌دهد. از همان راهی که به سوی گالری منحنی آمده بر می گردد. از پله‌ها پايين می‌رود و از زير نهنگ آبی رنگ می‌گذرد و از اطراف دايناسورها، اما فروشگاه را پيدا نمی‌کند. نزديک در ورودی تصميم می‌گيرد سراغ آن را از دربان بگيرد.


در همان‌حال مرد برای بيستمين بار از نگفتن چيزی که می توانست گفته باشد پشيمان می‌شود و قصد می‌کند که به موزه بازگردد. حتا اگر فقط  برای آخرين‌بار، در آغوش کشیدن او باشد. نشانی‌های زن را می‌دهد و سراغ او را از دربان‌های جلو در می‌گيرد. دربان می‌گويد، همان زنی که می‌بوسيدی؟ و ادامه می دهد که همين چند لحظه پيش او دنبال فروشگاه موزه می‌گشت. مرد نشانی فروشگاه را می‌گيرد و به آنجا می‌رود. اما زن را پیدا نمی کند. تنها پيرمرد فروشنده‌ای را می‌بيند که گويی از ازل در خواب بوده است و صورت سنگی غريبی که سوراخ‌هايی به مثابه چشم و دهان دارد. هيچ‌يک از آنها توجه او را برنمی‌انگيزد. زن تنها کسی است که مرد به دنبالش می‌گردد و او حالا ممکن است که گم شده باشد.


مرد خود را به سوی گالری‌های بزرگ می‌کشد. از زير نهنگ آبی رنگ می‌گذرد و از ورای اسکلت‌های دايناسورها، و با خود می‌گويد: همه مدل‌های مصنوعی هستند. مرد انعکاس تصويرها را در قفسه‌های شيشه‌ای نمی بيند؛ او فقط دنبال زن می‌گردد. از پله‌ها بالا و پايين می رود و گاهی وسوسه می‌شود که نام او را با صدای بلند و با آخرين قدرت از بالای پله‌ها صدا کند. اين موزه به هرحال متروک به نظر می‌رسد. او در گالری‌های متروک که دائم تکرار می شوند زن را صدا می‌کند و نمی‌يابد. يعنی او موزه را ترک کرده است؟ دوباره خود را دم در و جلو مامورين می‌يابد. مامورين به او اطمينان می‌دهند که زن هنوز بيرون نرفته است. اين تنها راه خروج از موزه است و او هرگز از اين در خارج نشده است. کمی دورتر تاکسی با بوق او را صدا می زند. مرد نمی‌خواهد بدون یک بار دیگر دیدن او، برود، بدون این که به او بگوید، شاید، شاید. اما هواپيما برای او صبر نخواهد کرد. هيچ اثری از زن نيست؛ نه در توالت زنانه و نه در توالت مردانه. او می‌خواهد زن را در آغوش بگيرد. زن نيست. مرد، رنگ غمگین، دنبال در خروجی می گردد، از پله‌ها پايين می‌رود، به طرف تاکسی، به طرف فرودگاه به طرف جهان.


داخل موزه‌ی تاريخ طبيعی، گویی که ماسک، درون جعبه‌ی شيشه‌ای به بدل خود در فروشگاه موزه لبخند می‌زند. و پيرمرد فروشنده هم چنان به خوابش ادامه می دهد.

منبع سایت جن و پری